Հայաստանի ատենախոսությունների բաց մատչելիության պահոց = Open Access Repository of the Armenian Electronic Theses and Dissertations (Armenian ETD-OA) = Репозиторий диссертаций Армении открытого доступа

Հոգեբանական ժամանակը անձի նորմայում և ախտաբանության մեջ

Միքայելյան, Վլադիմիր Հակոբի (2016) Հոգեբանական ժամանակը անձի նորմայում և ախտաբանության մեջ. Doctor of Sciences thesis, Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարան .

[img]
Preview
PDF (Thesis)
Available under License Creative Commons Attribution.

Download (2304Kb) | Preview
    [img] PDF (Abstract)
    Available under License Creative Commons Attribution.

    Download (574Kb)

      Abstract

      Востребованность клинической психологии сегодня не вызывает сомнения даже у критично настроенных людей. В том или ином обществе развиваются те области знания, которые способны удовлетворить насущные потребности жизнедеятельности человека. Психическое здоровье является для каждого из нас непреходящей ценностью. И вполне закономерно, что именно эта область знаний является приоритетной в современном мире. Подходы к психическому здоровью личности на протяжении веков принимали самые различные содержания и формы, порой противоречивые и противоположные друг другу. Рождение человека это отказ от внутриутробного рая, детский возраст-это отказ от младенчества. Тот же процесс происходит на филогенетической сцене, при констатации смены культурно-исторических эпох. Но это не параллельно протекающие процессы, они взаимодетерминируемы и взаимообусловлены. Дифференциация целостной бессознательности не означает разрушение целостности, скорее всего-это ее новый уровень. В дифференциации единого уровня бессознательного протекает процесс материализации вечности. В образовавшемся Я сознании появляется время и временность, то есть ограниченность, между тем как вневременность остается прерогативой бессознательного. Отсутствие времени это характеристика понятия "вечность", которая не может быть больной или здоровой, и которая является латентно и больной и здоровой одновременно. Наше бессознательное несет в себе оба эти состояния в своей недифференцированной целостности. Для дифференциации этих состояний бессознательное нуждается в Я-сознании. Психическая реальность бессознательного обусловлена фактом дифференциации или фактом реальности Я-сознания, как и наоборот. Это означает, что психика человека представляет собой целостное образование, и ее различные уровни функционируют, исходя из принципа взаимообусловленности. Уровни психического, их взаимоотношения представляют собой взаимоотношения макрокосмоса и микрокосмоса. В нашем исследовании мы исходим из предположения о том, что психические расстройства человека могут быть адекватно поняты, а значит, интерпретированы с учетом фактора психологического времени. Мы опираемся на положение о том, что в психическом расстройстве происходит фундаментальный процесс формирования темпоральной дуальности психики. Учитывая тот факт, что формирование заболеваний связано с феноменом времени, мы разработали соответствующую теоретическую базу и исходящую из нее модель психотерапевтической работы. В понимании процесса формирования психических расстройств, мы остановились на выборе классического юнгианского подхода, суть которого в том, что как психические, так и психосоматические расстройства могут быть объяснены процессом диссоциации сознательного и бессознательного уровней психики. При таком подходе, мы, следуя за К.Г. Юнгом, считаем продуктивным процесс восстановления целостности психики личности. Բազմադարյան հոգեկան էվոլյուցիան «Ես»-ի կառուցվածքից դուրս է բերել արտաքին աշխարհը, հավաքել և ամբողջական կառուցվածքի մեջ է միավորել հոգեկանի առանձին մասերը: «Ես»-ը «ոչ Ես»-ից տարբերակելու այս գործընթացը ակնհայտորեն էվոլյուցիոն բնույթ է կրում: Դիսսոցացման գործընթացը միասնական «Ես»-ից, վերահսկող միասնական կենտրոնից օտարվելու գործընթաց է: Այդ գործընթացը տեղի է ունենում ամեն անգամ, երբ տրավմատիկ փորձի հետևանքով միասնական «Ես»-ը չի կարողանում ասիմիլացնել տրավմատիկ ապրումները, երբ այդ ապրումները չեն տեղավորվում ասիմիլյացիայի հնարավոր սահմաններում: Խանգարումը միշտ ձևավորվում է չհաջողված արտամղման հետևանքով: Չհաջողված արտամղումը ներառում է այնպիսի բնութագիր, ինչպիսին է ժամանակի զգացման աղավաղումը: Ըստ էության, եթե տրավմատիկ դրվագի արտամղումը չի հաջողվում, ապա այդ դրվագը քարանում է այն ժամանակում, որում տեղի է ունեցել, դրանով իսկ, ըստ էության դուրս է ընկնում գծային ժամանակի հաջորդականությունից: Դրանով իսկ խախտվում է գծային ժամանակի հաջորդականությունն ու ամբողջականությունը, այսինքն կորում է հոգեկան ապրումների նկատմամբ Ես-գիտակցության վերահսկողության որոշակի մակարդակ: Անձի՝ արձագանք չգտած բոլոր տրավմատիկ ապրումները ազատվում են Ես-գիտակցության վերահսկող գործառույթից: Հենց այդ կերպ է ձևավորվում ենթաանձերի ինքնավար գործունեության միտումը: Անձի դիսսոցացված խանգարումները, ինչպես հայտնի է, ներառում են հինգ հիմնական տեսակներ: Դրանցից յուրաքանչյուրը դիտարկվում է ֆունկցիոնալ ամբողջականության մեջ: Դիսսոցացված խանգարումների յուրաքանչյուր տեսակ բացահայտվում է մյուս տեսակների հետ կապ մեջ: Բացասական, տրավմատիկ հույզերը անձի գիտակցությունից արտամղելու պահանջմունքը գործի է դնում դիսսոցատիվ գործընթացը: Դիսսոցացիան, որպես սեփական անձի հետ նույնականացման պրոբլեմ, հանդիսանում է բնական վիճակ՝ գիտակցության փոփոխված վիճակների դեպքում: Այսպիսի վիճակներում է ձևավորվում նաև գծային ժամանակի ընկալման խանգարումը, բացի այդ, մարդն իրեն զգում է տարբեր ինքնավար վիճակներում կամ էլ նրանում սկսում են գործել տարբեր հոգեֆիզիոլոգիական ենթաանձեր: Անձի անցյալի վրա ներկայի և ապագայի ազդեցությունը կապված է մարդու անձնային պատմության փոփոխման հետ, փաստացի անցյալի մեջ հոգեբանական նոր բովանդակության ներմուծման հետ: Երբ այս գործընթացներն ակտիվ են դառնում, այսինքն երբ անձի մոտ ակտիվանում է երկկողմանի համագործակցությունը, այդ ժամանակ մենք կարող ենք դատել հոգեթերապևտիկ միջամտության ամբողջականության և արդյունավետության մասին: Mental evolution of centuries has removed the external world from the structure of “Ego” and gatheredseparate mental parts into a complete structure. This process of distinguishing “Ego” from “Non Ego” is evolutionary in nature. Dissociation is essentially a process of distinguishing “Ego” from “Ego”. Dissociation is a process ofexpropriation from the united “Ego”, from the controlling center. This process occurs every time as a result of traumatic experience when the united “Ego” is not able to assimilate traumatic experiences, when these experiences do not fit within the limits of possible assimilation. Those experiences areboundary. As a result of the immune inability of “Ego” the traumatic experiences are removed into unconsciousness leaving the main identity of the person but at the same time the withdrawal process does not take place. For this reason, the reaction to the traumatic process should be different, i.e. through the person’s mental integrity degradation. If the withdrawal process is successful the disorder does not form as a rule. The disorder always forms as a result of the failed withdrawal.The failed withdrawal includes such characteristics as the sense of time distortion. In fact, if the withdrawal of traumatic episode is failed, the episode stays in the time when it happened, thus it falls out of the linear time sequence. As a result, the integrity and the sequence of linear time are broken, i.e. some level of“Ego-consciousness” controlover the mental experiences is lost. All traumatic experiences of a person that remained without a response get rid of the “Ego-consciousness” controlling function. That is the way the tendency of autonomous activity of sub personalitiesdevelops.The dissociated personality disorders as it known include five main types. Each of those types is considered within the functional integrity. Each type of dissociated disorders is identified in connection with other types. The necessity to withdraw negative traumatic emotions from the person’s consciousness starts the dissociative process. Dissociation as a problem of self-identification is a natural state in case of altered conditions of consciousness. The disorder of linear time perception forms in this kind of conditions, besides a person feels in different autonomous states or different psychological subpersonalities start to function in him/her. The impact of present and future on a person’s past is connected with changes in the personal history, with introduction of a new psychological content into the actual past. When these processes are active, that is when the person comes to the bilateral cooperation, and then we can judge the integrity and effectiveness of psychotherapeutic intervention.

      Item Type: Thesis (Doctor of Sciences)
      Additional Information: Հոգեբանական ժամանակը անձի նորմայում և ախտաբանության մեջ: Psychological time in normal and pathological personality.
      Uncontrolled Keywords: Միքայելյան Վլադիմիր Հակոբի, Mikaelyan V.A.
      Subjects: Psychology
      Divisions: UNSPECIFIED
      Depositing User: NLA Circ. Dpt.
      Date Deposited: 28 Mar 2017 14:50
      Last Modified: 28 Mar 2017 16:08
      URI: http://etd.asj-oa.am/id/eprint/4401

      Actions (login required)

      View Item