Հայաստանի ատենախոսությունների բաց մատչելիության պահոց = Open Access Repository of the Armenian Electronic Theses and Dissertations (Armenian ETD-OA) = Репозиторий диссертаций Армении открытого доступа

Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի էնդովիրաբուժական բուժման մեթոդների համեմատական վերլուծությունն ու գնահատումը

Մելքոնյան, Նարեկ Րաֆֆիի (2017) Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի էնդովիրաբուժական բուժման մեթոդների համեմատական վերլուծությունն ու գնահատումը. PhD thesis, Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարան.

[img] PDF (Abstract)
Available under License Creative Commons Attribution Non-commercial.

Download (604Kb)
    [img] PDF (Thesis)
    Available under License Creative Commons Attribution Non-commercial.

    Download (1903Kb)

      Abstract

      Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիան տարեց տղամարդկանց մոտ ամենահաճախ հանդիպող ուրոլոգիական պաթոլոգիաներից մեկն է: Տարիքի հետ այս հիվանդության հավանականությունը աճում է: Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիա ունեն 60-69տարեկան տղամարդկանց 70%-ը և 70 տարեկանից բարձր տղամարդկանց 80%-ը: Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիան առաջացնում է գանգատներ, որոնք բերում են հիվանդի կյանքի որակի անկման և կախված գանգատների արտահայտվածությունից և առկա ցուցումներից ընտրվում է բուժման տակտիկաներից որևէ մեկը` դինամիկ հսկողություն, դեղորայքային բուժում և վիրահատական բուժում: Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիան համարվում է պրոգրեսիվող հիվանդություն, այդ իսկ պատճառով դինամիկ հսկողության տակ գտնվող և դեղորայքային բուժում ստացող հիվանդների մեծամասնությունը հետագայում դիմում է վիրահատական բուժման: Տեխնիկական զարգացվածության հետ մեկտեղ ի հայտ են եկել բազմաթիվ նոր վիրահատական մեթոդներ, որոնց էֆեկտիվությունը և անվտանգությունը դեռևս գտնվում են ուսունասիրության փուլում: Վիրահատական բուժման ոսկե ստանդարտ է համարվում շագանակագեղձի բիպոլար ներմիզուկային մասնահատումը, սակայն վերջինս նույնպես անթերի չէ: Շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի բուժման նպատակով լազերային տեխնոլոգիաների կիրառումը համեմատաբար նոր մեթոդ է, որը ներվիրահատական և հետվիրահատական բարդությունների տեսանկյունից անվտանգ է համարվում, սակայն ախտահյուսվածքաբանական քննության համար բավարար ռեզեկցված հյուսվածք վիրահատության ժամանակ չի ստացվում, որը հղի է շագանակագեղձի քաղցկեղի բաց թողումով: Փաստացի միաժամանակ անվտանգ և առավել էֆեկտիվ մեթոդը դեռևս բացակայում է: Ներկայումս իրականացվում են բազամաթիվ համեմատական ուսումնասիրություններ վիրահատական նոր և առկա մեթոդների միջև, պարզելու համար վերջիններիս առավելությունները և թերությունները կոնկրետ իրավիճակներում` առաջարկելու համար նոր մոտեցումներ հիվանդի վարման տակտիկայի տեսանկյունից: Հետազոտության նպատակն է կատարել շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայով հիվանդների էնդովիրաբուժական մեթոդների համեմատական վերլուծություն, որի արդյունքում բարելավել շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի էնդոսկոպիկ բուժման արդյունքներն ու նվազեցնել բարդությունները: Նշված նպատակին հասնելու համար առաջադրված են հետևյալ խնդիրները` Շագանակագեղձի էնդովիրաբուժական բուժման ընտրված մեթոդների ժամանակ կատարել նախավիրահատական և հետվիրահատական լաբորատոր ցուցանիշների համեմատություն, վերլուծություն: Կատարել վիրահատական մեթոդների դեպքում նախավիրահատական և հետվիրահատական գործիքային և ուրոդինամիկ հետազոտությունների համեմատական վերլուծություն: Կիրառված էնդովիրաբուժական մեթոդների դեպքում նախավիրահատական և հետվիրահատական շրջանում ստորին միզուղիների ախտանիշների և կյանքի որակի ինքնագնահատում IPSS և QOL վավերացված հարցաշարերի միջոցով և ստացված տվյալների համեմատական վերլուծություն: Էնդովիրաբուժական մեթոդների դեպքում ուսումնասիրել և գնահատել հետվիրահատական շրջանը (հոսպիտալիզացիայի օրերի քանակ, միզային կաթետերի առկայության օրերի քանակ, վիրահատության տևողություն): Ուսումնասիրել վիրահատական միջամտությունների ժամանակ հնարավոր բարդությունները ինչպես ներվիրահատական, այնպես էլ վաղ և ուշ հետվիրահատական շրջաններում: Հետազոտել ընտրված էնդովիրահատական մեթոդների դեպքում ախտահյուսվածքաբանական քննության արդյունքները: Կատարելով առկա համաշխարհային գիտական գրականության վերլուծություն, պարզ է դառնում, որ տուլիումական լազերը դեռևս ամբողջությամբ հետազոտված մեթոդ չէ, և դրա էֆֆեկտիվությունն ու անվտանգությունը պետք է համեմատել այլ առկա կամ նոր մեթոդների հետ: Չկան կատարված հետազոտություններ, որոնք համեմատում են տուլիումական լազերով շագանակագեղձի վապոռեզեկցիան բիպոլյար ներմիզուկային մասնահատման հետ: Ընդհանրապես բիպոլյար ներմիզուկային մասնահատումներից տուլիումական լազերը համեմատվել է միայն բիպոլյար պլազմակինետիկ ադենոմէկտոմիայի հետ, որը իր տեսակով և տեխնիկայով խիստ տարբերվում է ստանդարտ բիպոլյար ներմիզուկային մասնահատումից: Չկան բավարար դինամիկ հետազոտությունների տվյալներ:Հաշվի առնելով վերը նշվածը, ՇԲՀ-ի դեպքում շագանակագեղձի տուլիումական լազերով կատարված վապոռեզեկցիայի և բիպոլյար ներմիզուկային մասնահատման համեմատությունը արդիական է: Համաշխարհային գրականության մանրակրկիտ հետազոտության արդյունքում պարզ է դառնում, որ տուլիումական լազերի վապոռեզեկցիայի և շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի զուգակցումը երբեք հետազոտված չի եղել, ուստի վերջինիս հետազոտումը նորույթ է և արդիական: Իրականացված գիտական աշխատանքի շնորհիվ տրվել են գործնական առաջարկներ, որոնք լայն կիրառություն են գտնելու շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիա ունեցող հիավանդների վիրահատական տակտիկայի ընտրության հարցում: Ուսումնասիրվել է շագանակագեղձի բիպոլար ներմիզուկային մասնահատման և շագանակագեղձի տուլիումական լազերով վապոռեզեկցիայի զուգակցումը, ապացուցվել է վերջինիս էֆեկտիվությունը շագանակագեղձի բարորակ հիպերպալզիայի վիրահատական բուժման ժամանակ : Գիտական աշխատանքի ներկայացվել են ուրոլոգիայի և անդրոլոգիայի ամբիոնի և Հայկական Ուրոլոգիական Ասոցիացիայի համատեղ նիստի ժամանակ (2017թ.), ԵՊԲՀ գիտակոորդինացիոն խորհրդի նիստում Գիտական աշխատանքը գրված է ընդհանուր պահանջներին համապատասխան 119էջից, կազմված ներածությունից, երեք գլուխներից, ամփոփումից, եզրակացությունից, գործնական առաջարկներից և գրականության ցանկից: Աշխատանքը պարունակում է հապավումների ցանկ, ինչպես նաև 14 գծապատկեր, 58 աղյուսակ և 8 նկար: Գիտական աշխատանքը հանդիսանում է կլինիկական, ռետրոսպեկտիվ-պրոսպեկտիվ հետազոտություն: Ատենախոսության թեմայով հրապարակվել է 6 գիտական հոդվածներ հայրենական գիտաբժշկական պարբերականներում: Доброкачественная гиперплазия предстательной железы является одной из наиболее распространенных урологических патологий у пожилых мужчин. Доброкачественная гиперплазия предстательной железы проявляется у 70% мужчин в возрасте 60-69 лет, а также у 80% мужчин старше 70 лет. Доброкачественная гиперплазия предстательной железы считается прогрессирующим заболеванием, поэтому большинство пациентов, находящихся под динамичным наблюдением и получающих медикаментозное лечение, в дальнейшем обращаются к хирургическому лечению. Наряду с техническим развитием появилось много новых хирургических методов, эффективность и безопасность которых еще находятся на стадии изучения. Использование лазерных технологий для лечения доброкачественной гиперплазии предстательной железы является относительно новым методом, который считается безопасным с точки зрения хирургических и послеоперационных осложнений, однако для гистологического обследования достаточно резецированных тканей получить невозможно, что чревато упущением диагностирования рака предстательной железы. Фактически, одновременно безопасный и наиболее эффективный метод все еще отсутствует. В настоящее время проводятся многочисленные сопоставительные изучения между новыми и существующими хирургическими методами для выявления преимуществ и недостатков последних при конкретных случаях, чтобы предложить новые подходы с точки зрения тактики ведения пациентов. Целью исследования явилось проведение сравнительного анализа эндохирургических методов лечения пациентов с доброкачественной гиперплазиейпредстательной железы для улучшения результатов лечения и снижения колиества известных осложнений. Для достижения этой цели были выдвинуты задачи провести анализ доинвазивных и послеоперационных лабораторных данных по различным методам лечения доброкачественной гиперплазии предстательной железы, инструментальных и уродинамических исследований, изучить возможные осложнения при различных хирургических вмешательствах как в интраоперационном, так и в раннем и позднем послеоперационном периодах. В процессе исследования мы сравнили 4 эндохирургических метода лечения доброкачественной гиперплазии предстательной железы: MTURP (монополярную трансутральную резекцию предстательной железы), BTURP (биполярную трансутральную резекцию предстательной железы), THUVARP (вапорезекцию предстательной железы тулиевым лазером) и комбинацию THUVARP с BTURP. 274 пациентов были прооперированы в 3 клиниках: РМЦ «Армения», МЦ «Измирлян»и в Национальном центре онкологии. 122 больных были оперированы методом MTURP, 81 пациентов - BTURP, 25 пациентов по THUVARP и 46 пациентов были оперированы методом THUVARP в сочетании с BTURP. В результате проведенных нами исследований было установлено, что THUVARP является хирургическим методом практически без потери крови, а в случае THUVARP + BTURP снижение количества эритроцитов в крови меньше, чем в случае с BTURP. Кроме того, было подтверждено, что применяемые хирургические методы не влияют на свертывание крови. Также выявлено, что BTURP превосходит THUVARP по резекционной массе ткани, а THUVARP и MTURP уступают по изменениям объема предстательной железы BTURP и THUVARP + BTURP. Статистические исследования позволили заключить, что все 4 хирургических метода оказывают одинаковое влияние на качество жизни и выраженность симптомов, однако, в случае MTURP сроки госпитализации самые длинные, продолжительность операции – кратчайшая.Мочевые катетеры при всех методиках удалялисьв идентичные сроки. Подтверждено, что все четыре хирургические процедуры с точки зрения развития интраоперационных, ранних и поздних послеоперационных осложнений являются равными хирургическими методами. но риск дооперационного и раннего послеоперационного кровотечения наиболее высок при MTURP. Также установлено, что в случае с THUVARP полноценные данные диагностического обследования получить невозможно, что может привести к раку предстательной железы или упущению наличия интраэпителиальной неоплазии. Исходя из вышеизложенного, нами даны рекомендации заменить MTURP на BTURP, THUVARP или THUVARP + BTURP. В случае предельных и высоких показателей PSA, независимо от ответов предоперационной биопсии, целесообразно избегать вапорезекции предстательной железы тулиевым лазером. В случае с большой предстательной железой следует использовать возможность применения биполярнойтрансуретральной резекции или сочетание вапорезекции тулиевым лазером и биполярнойтрансуретральной резекции. Принимая во внимание тот факт, что в случае проведения вапорезекции предстательной железы с помощью тулиевого лазера практически нет потери крови, рекомендуется, чтобы пациенты с коагулопатиями или пациенты, применяющие антикоагуляторы, были прооперированы тулиевым лазером. Целесообразно также избегать применения монополярной трансуретральной резекции предстательной железы пациентам с хроническим заболеванием почек, принимая во внимание повышенные показатели креатинина и мочевины. Benign prostatic hyperplasia is one of the most common urologicalconditionsfound in elderly men. 70% of men at the age of 60-69 and 80% of men over 70 suffer from benign prostatichyperplasia. It is considered to be a progressive disease. This is the reason why most patients that are under dynamic supervision and under medical treatment later on decide to go for a surgery. Along with technologic advances, new methods in surgical procedures have emerged. However, their efficacy and safety are still being studied. The use of laser technology for treating benign prostatic hyperplasia is a relatively new method. It is considered safe in terms ofin-surgery and post-surgery complications. However, it does not produce properly resectedtissuesduring surgery forthe histologicalexamination and this can lead toinability to identify prostate cancer in a timely manner. We do not have a safe and at the same time effective tested method yet. Numerous comparative studies examining the advantages and disadvantages of existing and new methods in specific situations are ongoing. This is being done in order to suggest new approaches to the methods used for treating patients. The study aims at providing a comparative analysis of endosurgical treatment methods for patients with benign prostatic hyperplasia. As a result, we hope to improve the outcomes and reduce complications related to endoscopic treatment of benign prostatic hyperplasia. To achieve this goal, we have been put forward to analyze pre-invasive and postoperative laboratory data on various methods for treating benign prostatic hyperplasia, instrumental and urodynamic studies, and to investigate possible complications in various surgical interventions in both intraoperative and early and late postoperative periods. During the study, we have compared 4 endosurgical methods of treatment of benign prostatic hyperplasia: MTURP (monopolar trasurethral resection of the prostate), BTURP (bipolar trasurethral resection of the prostate), THUVARP (thulium laser vaporesection of the prostate) and the combination of the latter with BTURP. 274 patients were operated in 3 clinics: «Armenia» RMC, «Izmirlyan» MC and National Center of Oncology. 122 patients were operated by MTURP, 81 patients by BTURP, 25 patients by THUVARP and 46 patients were treated by THUVARP combined with BTURP. As a result of our studies, it was establishedthat THUVARP is a surgical procedure with almost no blood loss. Meanwhile, reduction in the number of blood erythrocytes in case of THUVARP + BTURP is lower than in case of BTURP. Additionally, it was confirmed that the tested surgical methods have no effect on blood coagulation. The study also found that the mass of resected tissue in case of BTURP is higher than during THUVARP. At that, the changes in the mass of prostate gland are higher for BTURP and THUVARP + BTURP, as compared to THUVARP and MTURP. It was established that patient feedback on the effect of the surgeries on life quality and expressed complaints showed no significant difference for the four surgical methods tested. It turned out that hospitalization lasted longest for MTURP, at that showing shortest surgery duration. The period for removal of urinary catheters showed no significant difference among the surgical methods tested. It was established that the risk of in-surgery and early post-surgery bleeding is high for MTURP. At that none of the surgical procedures showed significant difference in terms of early and later post-surgery complications. It was confirmed that it was impossible to obtain complete diagnostic tissue investigation data in case of THUVARP, which can lead inability to identify prostate cancer or intraepithelial neoplasia in a timely manner. Based on the above, we have made recommendations to replace MTURPwith either BTURP, or THUVARP, or with THUVARP + BTURP.In case of high and borderline PSA indicators it is recommended to avoid THUVARP irrespective of the results of the pre-surgery biopsy. In the case of large prostate glandwe recommend to use BTURP, or THUVARP + BTURP. Taking into consideration the fact that there is practically no loss of blood in case of THUVARP, it is recommended that patients with coagulopathies or patientsusing anticoagulants be operated with thulium laser. It is also advisable to avoid conducting MTURP on patients with chronic kidney disease, taking into account the increase in serum creatinine and urea nitrogen levels.

      Item Type: Thesis (PhD)
      Additional Information: Сравнительный анализ и оценка методов эндохирургического лечения доброкачественной гиперплазии предстательной железы. Comparative analysis and evaluation of methods of endosurgical treatment of benign prostatic hyperplasia.
      Uncontrolled Keywords: Мелконян Нарек Раффиевич, Melkonyan Narek R.
      Subjects: Medicine
      Divisions: UNSPECIFIED
      Depositing User: NLA Circ. Dpt.
      Date Deposited: 27 Feb 2018 08:47
      Last Modified: 21 Jun 2018 14:40
      URI: http://etd.asj-oa.am/id/eprint/6786

      Actions (login required)

      View Item