Հայաստանի ատենախոսությունների բաց մատչելիության պահոց = Open Access Repository of the Armenian Electronic Theses and Dissertations (Armenian ETD-OA) = Репозиторий диссертаций Армении открытого доступа

Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու հիմնախնդիրները

Ստեփանյան, Ժենյա Արայիկի (2017) Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու հիմնախնդիրները. PhD thesis, ԵՊՀ.

[img]
Preview
PDF (Thesis)
Available under License Creative Commons Attribution.

Download (36Mb) | Preview
    [img]
    Preview
    PDF (Abstract)
    Available under License Creative Commons Attribution.

    Download (6Mb) | Preview

      Abstract

      Հանցագործությունների ռեցիդիվը հանցագործությունների բազմակիության առավել վտանգավոր տեսակն է, որը վկայում է ոչ միայն յուրաքանչյուր հաջորդ հանցագործության, այլև հանցավորի անձի բարձր վտանգավորության մասին: Մասնավորապես կրկնվող հանցագործությունները նպաստում են անձի հանցավոր մասնագիտացմանը, անհրաժեշտ տեխնիկայի յուրացմանը և հետագայում հանցավոր գործունեությունն ավելի դյուրին ու արդյունավետ շարունակելուն: Միևնույն ժամանակ ռեցիդիվը անձի կայուն հակասոցիալական դիրքորոշման, նրա մեջ հանցավոր կողմնորոշումների և գաղափարների արմատավորման ցուցանիշ է: Վիճակագրական տվյալների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ ռեցիդիվը բավականին տարածված երևույթ է, որին հաճախ առնչվում է իրավակիրառ պրակտիկան: Ռեցիդիվային հանցագործությունների ցուցանիշով Հայաստանի Հանրապետությունը «առաջատար դիրքեր» է զբաղեցնում Անկախ Պետությունների Համագործակցության անդամ երկրների շարքում: Միջին հաշվով ռեցիդիվային հանցավորության մակարդակը կազմում է ընդհանուր հանցագործությունների քառորդ մասը` զիջելով միայն Բելառուսի Հանրապետությանը և Ռուսաստանի Դաշնությանը: Նշված հանգամանքներն ավելի են կարևորում հանցագործությունների ռեցիդիվի վերաբերյալ հստակ և որոշակիության չափանիշին բավարարող օրենսդրական կարգավորումների նախատեսումը: Վերջին ժամանակահատվածում կատարված բազմաթիվ փոփոխությունները, հատկապես հանցագործությունների կրկնակիության վերացումը, պայմանավորեցին ռեցիդիվի ինստիտուտի նորովի ընկալումը, ինչն օբյեկտիվ անհրաժեշտություն է դարձնում ռեցիդիվի բնույթի և էության, պատիժը խստացնելու հիմքերի հստակ սահմանումը: Մասնավորապես ռեցիդիվի բնույթի վերաբերալ առկա ոչ միանշանակ պատկերացումները օրենսդրական միանգամայն տարբերվող կարգավորումներ նախատեսելու հիմք են եղել: Այսպես` եթե ՀԽՍՀ քրեական օրենսգիրքը ռեցիդիվը կապում էր հանցավորի անձի հետ և դրանով պայմանավորում պատասխա-նատվության ու պատժի խստացումը, ապա ՀՀ` 2003 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքով առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվիստի ինստիտուտը վերացվեց, և ռեցիդիվը դասվեց հանցագործությունների բազմակիության տեսակների թվին: Վերոնշյալով փորձ կատարվեց ռեցիդիվի վտանգավորությունը բացատրելու հանցավոր արարքների կրկնությամբ` անտեսելով և երկրորդ պլան մղելով հանցավորի անձը: Նման լուծումը, իհարկե, արհեստական է և չի բխում ռեցիդիվի բուն էությունից: Դատական պրակտիկայի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցագործությունների ռեցիդիվի և դրա տեսակների որոշումը բավականին խնդրահարույց է, քանի որ բացակայում են դրանց տարանջատման հիմքում ընկած հստակ չափանիշները: Մասնավորապես դատական ակտերի ուսումնասիրուրթունը վկայում է, որ առավել հաճախ դատական սխալները թույլ են տրվում ռեցիդիվի տեսակները որոշելիս: Ուստի հանցագործությունների ռեցիդիվի քրեաիրավական հասկացության, դրա հիմնական հատկանիշների, ինչպես նաև ռեցիդիվը բացառող հանգամանքների հստակ կանոնակարգման, ռեցիդիվի տեսակների ամբողջական ուսումնասիրության անհրաժեշտությունն արդիական է դարձնում համակարգված հետազոտության իրականացումը: Рецидив преступления является более опасным видом множественности преступлений и свидетельствует не только об опасности личности преступника, но и каждого следующего преступления, а анализ статистических данных показывает, что данное явление достаточно распространённое и с ним часто сталкивается правоприменительная практика. В частности, по показателям рецидивных преступлений Республика Армения занимает "ведущие позиции" в странах СНГ. В среднем число рецидивных преступлений в РА составляет одну четверть общих преступлений, уступая только Республике Беларусь и Российской Федерации. Кроме того, хотя институт рецидива преступлений всегда изучался в рамках науки уголовного права, тем не менее в отечественной юриспруденции систематизированное изучение о понятии и порядка назначения наказания при рецидиве преступлений отсутствует. Данные обстоятельства подчеркивают важность предусмотрения законодательных регулировании, соответствующих критериям четкости и определенности, свидетельствуя об актуальности предмета исследования. В рамках данного исследования, автор, изучая исторический процесс становления и развития института рецидива, систематизировано анализирует его как вид института множественности, раскрывает его место и роль в системе множественности, а также определяет основные критерии различия от остальных видов множественности преступлений. В частности, подчеркивается, что рецидив самый опасный вид множественности, потому что преступник не делает выводов из факта осуждения от имени государства и не встает на путь исправления, а единственное видимое различие, по которому рецидив отличается от других видов множественности, это наличие судимости․ Тщательно анализируя уголовно – правовое понятие и признаки рецидива преступления, автор излагает основные проблемы законодательного определения рецидива и делает соответственные предложения для их преодоления. Обсуждая обоснованность назначения более строгого наказания при рецидиве преступлений, к тому же его соответствие основным принципам назначения наказания, автор подчеркивает, что институт рецидива не противоречит принципам справедливости, недопустимости повторного осуждения и равенства всех перед законом. В частности, данный институт не выходит за рамки мер, которые государство имеет право применять для соответствующей оценки и назначения соразмерного наказание за более опасные проявления преступной личности и преступного деяния. Что касается оснований для отячение наказание при рецидиве, то это в первую очередь данные, связаны с личностью преступника, с его стабильными криминальными взглядами, и, следовательно, подробный анализ личности преступника имеет решающее значение при назначении наказания. Recidivism is the most dangerous type of multiplicity of crimes, witnessing not only the personality of an offender, but also characterizing high social danger of each subsequent crime. Moreover, the analysis of statistical data shows that it is a common phenomenon, which the law enforcement practice faces frequently. In particular, the Republic of Armenia occupies "leading position" among the CIS countries by the number of recidivism. On average, the level of recidivism is the quarter of total number of crimes, yielding only to the Republic of Belarus and the Russian Federation. Despite the fact that recidivism has been continually studied by the criminal law science, there is no comprehensive analysis regarding the criminal definition of recidivism in the national legislation and the procedure of imposing punishment in those cases. The mentioned circumstances underline the need for precise legislative regulations on recidivism, proving the actuality of the research in the discussed field. Within the scope of this research the author, examining the historical background of formation and development of the institute of recidivism, analyzes it as a separate type of the multiplicity of crimes, identifies its place and role in its system, defines the basic criteria for distinguishing it from the other types of multiplicity of crimes. In particular, it is underlined that the recidivism is the most dangerous type of multiplicity, since the perpetrator does not make any conclusion from the previous conviction and does not follow the way of correction, and the only visible criterion that differs the recidivism from other forms of multiplicity is the fact of conviction. By providing a detailed analysis of the concept and features of the recidivism, the author raises the main issues of legislative definition of recidivism and makes appropriate recommendations to overcome them. Additionally, taking into consideration the low degree and nature of social danger of minor offenses, it is recommended to exclude the first conviction for minor offence when assessing the recidivism. While discussing the justification of increasing the punishment for recidivism and its compliance with the general principles of imposing punishment, the author stresses that the institute of recidivism does not contradict the principles of justice, ban of double jeopardy and equality before the law. Particularly, it does not go beyond the scope of permitted measures that the state has the right to consider the personality of an offender and the letter’s action to give an appropriate assessment on its most dangerous phenomena and to impose a proportional punishment. As regards the grounds for increasing the punishment for recidivism, it is first of all conditioned by the personality of the offender, by his/her stable criminal orientation. Therefore, detailed analysis of the offender’s personality is crucial for imposing the punishment.

      Item Type: Thesis (PhD)
      Additional Information: Проблемы назначения наказания при рецидиве преступлений. Fundamental issues on imposing punishment in case of recidivism.
      Uncontrolled Keywords: Степанян Женя Араиковна, Stepanyan Zhenya
      Subjects: Law
      Divisions: UNSPECIFIED
      Depositing User: NLA Circ. Dpt.
      Date Deposited: 03 Apr 2018 13:49
      Last Modified: 03 Apr 2018 13:49
      URI: http://etd.asj-oa.am/id/eprint/6935

      Actions (login required)

      View Item